دفترچه یادداشت مجازی علی رجبی

دست نوشته های علی رجبی درباره کتاب ، فلسفه ، سیاست ، مذهب و ...

پرده­ی اول :

دو سال قبل بود که برای گرفتن گواهینامه رانندگی توی یکی از این موسسه­های آموزشی ثبت نام کردم. استعداد خیلی خوبی داشتم. توی ده جلسه آموزش آن­قدر مهارت پیدا کرده بودم که استادم می­گفت تابحال هیچ شاگردی به خوبی من نداشته. من در همان اولین امتحان ، قبول شدم و گواهینامه گرفتم.

مدت ها گذشت و من دیگر بعد از آخرین بار در موقع امتحان ، هیج وقت ، پشت فرمان هیچ ماشینی قرار نگرفتم.

پرده­ی دوم :

سن من اون قدر نمیشه که مهندس میرحسین موسوی رو بشناسم.

از پدرم که درباره میرحسین پرسیدم گفت : مرد خیلی خوبی بود. یه زمانی نخست وزیر  آقای خامنه­ای بود. با هم اختلافاتی هم داشتند ولی در کل خوب کشور در حال جنگ رو اداره کرد.

وقتی از پدرم که پرسیدم الآن میرحسین چیکار میکنه؟ بدون هیچ مکثی گفت: نمیدونم! میرحسین توی این چند سال بعد از جنگ یهو غیبش زد. فقط هر چند سال یک بار نزدیک انتخابات که میشه اسمش سر زبون­ها میفته.

پرده­ی سوم:

چند هفته پیش که برای اولین بار پشت فرمان ماشین نشستم ؛ انگار نه انگار که گواهینامه دارم.

با همه چیز غریبه شده بودم. حتی پدال ترمز و کلاچ رو هم با هم قاطی کردم!

پرده­ی آخر:

من یک نسل سومی هستم و انقلاب را دوست دارم. من آدم­های انقلاب را هم دوست دارم. من میر حسین را دوست دارم ، همان­طور که احمدی­نژاد را دوست دارم.

چون انقلاب را دوست دارم، دوست ندارم سرنوشت هاشمی رفسنجانی برای میرحسین تکرار شود.

جناب آقای میرحسین موسوی ؛ من به عنوان یک نسل سومی نمی توانم به شما اعتماد کنم.

آقای مهندس ؛ ایران دهه 90 با ایران دهه­ی 60 تفاوت­های اساسی دارد.

بگذارید خاطره­ی دوران نخست وزیری میرحسین موسوی در زمان جنگ ، در خاطره­های مردم بماند و آن خاطره­های خوب را در ذهن ما و در ذهن تاریخ خراب نکنید.

---

 * پی نوشت: خدا کند که نیایی!